روشهای سیلندرگذاری بر تطابق مارجین رستوریشن های ریختگی تأثیر فراوانی دارد. در مطالعاتی معدود روش رینگ فلزی و بدون رینگ برای ساخت پروتز ثابت با هم مقایسه شده است امّا یافته های علمی کافی که استفاده از روش بدون رینگ را تأیید کند وجود ندارد. بنابراین در این تحقیق تأثیر روش سیلندرگذاری یک لایه رینگ لاینر مرطوب و بدون رینگ بر مارجینال گپ کستینگ های حاصل از آنها مورد بررسی قرار می}گیرد.
تحقیق به روش تجربی است. تعداد ده الگوی مومی بلافاصله بعد از تصحیح مارجین روی دای فلزی با هر یک از دو روش سیلندرگذاری ذکر شده با استفاده از اینوستمنت (Accufit) Phosphate -bonded سیلندرگذاری و با استفاده از آلیاژ (vera bond)Base metal ریختگی شدند. شکل, قطر داخلی و ارتفاع رینگ¬هایی که در روش رینگ فلزی و بدون رینگ استفاده شد مشابه بود. مارجینال گپ هرکستینگ در امتداد چهار نقطه مرجع از پیش تعیین شده روی دای در زیر Stereoscopic microscope پس از تصویربرداری به وسیله دوربین دیجیتال توسط یک Blind operator با استفاده از مقیاس برنامه فتوشاپ بر حسب میکرون اندازه گیری شد. از آنالیز واریانس (Univariate ANOVA) در P=0.05 استفاده شد.
میانگین (Mean±SD) مارجینال گپ کستینگ های حاصل از روش یک لایه رینگ لاتین مرطوب برابر با ( ?m 32± 46) و روش بدون رینگ برابر با (?m 77±163) بود. میانگین مارجینال گپ کستینگ های حاصل از روش یک لایه رینگ لاینر مرطوب به طور معنی دار آماری (P<0.001) کوچکتر از روش بدون رینگ بود. مارجینال گپ در امتداد نقاط مرجع در هر یک از دو روش سیلندرگذاری اختلاف آماری معنی¬دار نداشت (P>0.05) . پراکندگی و تکرارپذیری نتایج حاصل از دو روش سیلندرگذاری اختلاف آماری معنی داری نداشت (P=0.102).
روش یک لایه رینگ لاینر مرطوب نسبت به روش بدون رینگ روش مناسبتر جهت ساخت کستینگ}هایی با مارجینال گپ قابل قبول از نظر کلینیکی است.